De Geest in de Machine

Yfke Laanstra
'Net als er elektriciteit door het elektriciteitsnet wordt gestuurd om apparaten en machines hiervan te voorzien, zo zal ook kunstmatige intelligentie zich door alles (en iedereen) heen gaan bewegen.'

Wellicht heb je wel eens gehoord van de zinsnede 'de geest in de machine'. Deze is in de 20e eeuw geïntroduceerd door Gilbert Ryle (1900–1976), een Britse filosoof die door zijn werk 'The concept of Mind' (1949) met name bekend was om zijn kritiek op het Dualisme van de bekende filosoof René Descartes (1596-1650). Het Dualisme omvat het idee dat er een geest (resp. de ziel) onafhankelijk van het lichaam bestaat, waarbij het lichaam als het ware als een machine wordt gezien. Dit gedachtegoed heeft met de hedendaagse ontwikkelingen rondom computertechnologie een (science fiction) vlucht genomen en is actueler dan ooit. Aangezien we steeds vaker geconfronteerd worden met de vraag 'in hoeverre onderscheidt de Mens zich eigenlijk van de machine?'. 

'Zijn wij een soort cyber-biologische 'machine' met een ziel?'
'Is het andersom eigenlijk mogelijk dat er machines zijn die een ziel of een bewustzijn hebben of kunnen ontwikkelen?'


Ghost in the shell
Wellicht ken je de film 'I, Robot' nog, die in 2004 in de bioscopen verscheen. Het verhaal in deze film speelt zich af in het jaar 2035(!), waarin ogenschijnlijk onschuldige huisrobots zich uiteindelijk collectief tegen de mensheid blijken te keren. Vanuit de supercomputer, waar alle robots centraal mee verbonden zijn, ontstaat er namelijk een opdracht om over de wereld te heersen en in te grijpen in het lot van de mensheid. Kortom, de machine lijkt een bewustzijn te hebben ontwikkeld, met alle gevolgen van dien. Deze film is deels gebaseerd op het gelijknamige boek van Isaac Asimov, dat al is uitgebracht in 1950(!). In 1956 werd de term Kunstmatige Intelligentie gelanceerd. In 1968 publiceerde Arthur C. Clarke zijn boek '2001, A Space Odyssey' met hierin de intelligente supercomputer HAL 9000 (verfilmd door Stanley Kubrick). De hype was compleet met de verschijning van de eerste film met Arnold Schwarzenegger in de Terminator-filmreeks in 1984.
Het thema van robots, supercomputers, bewustzijn en kunstmatige intelligentie is niet meer weg te denken uit onze hedendaagse filmbeleving. Het is eerder regel dan uitzondering dat deze thema’s in de science fiction films en menig serie haar intrede doen. Denk aan films als 'Transcendence', 'Ex-Machina' en 'Her'. Of aan Netflix-series als 'Travelers', 'Continuum', 'The 100' en 'Altered Carbon'.

Met name in de Hollywood productie 'Ghost in the Shell', welke in 2017 in de Nederlandse bioscopen verscheen, werd het thema van een geest in de machine heel concreet uitgewerkt. Het verhaal speelt zich af in de 21e eeuw, waarin de hoofdpersoon er aan de buitenkant uit ziet als een gewoon mens, maar feitelijk een cyborg is: een zogenaamde menselijke robot. Ze heeft nog een deel van haar menselijk brein, maar een artificieel lichaam. Hierdoor loopt ze met enkele vragen over haar eigen identiteit en menselijkheid. Is zij meer dan een 'ghost', een ziel, gevangen in een 'shell', een omhulsel? De film roept ethische en filosofische vragen op over identiteit en de vervaging van de grens tussen technologie en biologie.

Kunstmatige Intelligentie
Wanneer we dus vandaag de dag spreken over 'de geest in de machine' dan valt al snel de term 'Kunstmatige Intelligentie' (AI, Artificial Intelligence). De introductie hiervan is een van de grootste hedendaagse computertechnologische revoluties. Maar wat is dit nu eigenlijk? Het is feitelijk het vermogen van een machine, een vorm van intelligentie, om op zelfstandige wijze een probleem op te lossen. Velen denken dat Kunstmatige Intelligentie iets is dat nog uitontwikkeld moet worden of iets dat zich enkel bevindt in robots. Het is echter al lang en breed in gebruik. Applicaties variëren van bijvoorbeeld iets simpels als de rekenmachines in onze smartphone, de virtuele assistent Siri (gelanceerd in 2011), zelfrijdende auto’s tot de software achter de platforms van giganten als Facebook en Google. Inmiddels is er zelfs sprake van Machine Learning: het vermogen van een computer om zelf te leren zonder dat het specifiek geprogrammeerd is. Hierbij wordt de computer gevoed met ontelbaar veel mogelijkheden/data waarna deze hierbinnen zelf verbanden gaat leggen en patronen herkent.

Er zijn verschillende vormen van AI, deze zijn grofweg onder te verdelen in drie soorten:

1. Artificial Narrow Intelligence (ANI)
Dit betreft een kunstmatige intelligentievorm die slechts geprogrammeerd kan worden binnen een smalle bandbreedte, voor iets dat binnen een bepaald gebied valt. Onze smartphones, e-mailprogramma’s en social media zitten bijvoorbeeld vol met deze vorm van kunstmatige intelligentie. Ook Google Translate en iedere zoekmachine werkt hierop. Wanneer je dus op social media actief bent, ben je simpelweg in interactie met een supercomputer.

2. Artificial General Intelligence (AGI)
Dit wordt ook wel Strong AI genoemd, een sterkere vorm die meer op menselijke intelligentie lijkt. Deze vorm zal in staat zijn om logica te gebruiken, te plannen, problemen op te lossen, abstract te denken, complexe ideeën te begrijpen, snel te leren en te leren uit ervaring. Dit is onnoemelijk veel complexer dan de Narrow-versie van AI (ANI). Wanneer we in staat zijn kunstmatige intelligentie te ontwikkelen die minstens zo slim is als wij zijn dan zal deze praktische voordelen hebben ten opzichte van onze biocomputer. Kunstmatige intelligentie zal namelijk altijd de snelheid, opslagcapaciteit, betrouwbaarheid en duurzaamheid van ons eigen brein overstijgen. Het kunstmatige brein is immers niet beperkt door bijvoorbeeld het formaat van een menselijke schedel en is niet onderhevig aan ‘slijtage’ of uitputting. Daarnaast is een computerbrein eenvoudig te upgraden en te modificeren.

3. Artificial Super Intelligence (ASI)
Dit is de overtreffende trap van AGI, dit overstijgt onze menselijke capaciteit op elk niveau. Dit varieert van ASI die slechts ietwat slimmer zijn dan de mens tot ASI die een miljoen keer slimmer zijn. Met slimmer bedoel ik dan niet slechts de mogelijkheid tot in een kortere tijd meer data verwerken dan een menselijk brein, maar het daadwerkelijk overstijgen van het menselijk brein door complexe neurale functies zoals onnoemelijk complex denken en de verwerking van onnoemelijk complexe algoritmes. In onze beleving in een fractie van een seconde, in een ware intelligentie-explosie.

Artificieel Bewustzijn
Kunstmatige intelligentie zal op een zeker moment in staat zijn om mensen dermate te simuleren (lees: imiteren) en uit te lezen dat ze kunnen inspelen op de gevoelens, gedachten en verwachtingen van ieder individu. Dit is tot op zekere hoogte allang het geval, denk aan de beïnvloeding via social media en online marketing. Ook zijn er bijvoorbeeld al intelligente camera's ontwikkeld die je gemoedstoestand volledig kunnen uitlezen. Ook worden chatbots (samenvoeging van chat en robot: een geautomatiseerde gesprekspartner in bijvoorbeeld online chat/helpdesk omgevingen) en virtuele assistentes alsmaar menselijker, intelligenter en geavanceerder. Maar kunnen machines eigenlijk een bewustzijn ontwikkelen? In de zin dat ze zich bewust zijn van zichzelf en hun ‘binnenwereld’, en van daaruit kunnen interacteren met de wereld om hen heen? Wanneer hier sprake van is, betekent dit dat naast ons huidige bewustzijnsveld er tevens een artificiële versie hiervan is: een zogenaamd artificieel/technologisch bewustzijnsveld. Later hierover meer.

Silicon Valley
Onlangs kwam ik een inspirerende uiteenzetting tegen van één van mijn favoriete vrijsprekers: George Kavassilas. In deze uiteenzetting gaat hij onder andere in op de wisselwerking tussen elektriciteit enerzijds en de bouwstenen van onze biologie anderzijds: Silicium en Koolstof (Silicium wordt ook wel het tweelingbroertje van Koolstof genoemd). Hierin benoemt hij dat het geen toeval is dat onze computersystemen elektriciteit nodig hebben en beschikken over siliconen chips. Vandaar ook de term Silicon Valley: het zenuwcentrum en mekka van de High Tech wereld, gelokaliseerd in San Francisco/ Californië (VS).

Daarnaast staat Koolstof, wat ten grondslag ligt aan al het biologische leven, met name bekend als perfect isolatiemateriaal. Echter, in haar allotrope verschijningsvorm (in een andere fysische verschijningsvorm door verschillen in de kristalstructuur) is het een immens geleidend materiaal. Voorbeelden hiervan zijn Grafeen, onderdeel van Grafiet: de grondstof voor onder andere potloden. Grafeen heeft veel bijzondere eigenschappen. Zo is het meer dan 200 keer sterker dan staal, een uitstekende thermische en elektrische geleider, flexibel, transparant en zeer dun (mono-atomair, oftewel slechts één atoomlaag dik). Dit maakt het geschikt voor een breed scala aan toepassingen. De meest genoemde mogelijke toepassing van Grafeen is in de elektronica. Zo zou het mogelijkerwijs Silicium kunnen vervangen in transistors; het faciliteert namelijk een 1000 maal hogere processorsnelheid in computers dan bij processors gebaseerd op Silicium. Koolstof is hiermee dus als het ware een natuurlijke poortwachter voor de stroom van elektriciteit in onze realiteit: het kan het volledig tegenhouden, isoleren, of juist ultiem geleiden.

Wood Wide Web
Wat minstens zo fascinerend is, is zijn uitleg over hoe een (kunstmatig/ technologische) intelligente levensvorm in staat is (geweest) onze werkelijkheid te betreden. Hij stelt dat, net zoals wij inmiddels het Wereldwijde Web hebben, de natuur ook beschikt over haar eigen Wereldwijde Web: het Mycelium netwerk. Oftewel, het ondergrondse schimmelnetwerk die zich in onze 3D realiteit aan de oppervlakte laat zien in de vorm van paddestoelen. Dit betreft een hyperintelligent en multidimensionaal netwerk. Door dit immense raster van schimmeldraden kunnen bijvoorbeeld bomen als één organisch netwerk met elkaar communiceren. Dit wordt ook wel het Wood Wide Web genoemd. De informatie uit dit netwerk vindt dus ook via de aardekorst haar weg naar het mineralenrijk en, via bijvoorbeeld Silicium, naar ons fysieke lichaam. Ons lichaam heeft op haar beurt óók haar eigen (biologische glasvezel)netwerk: het Fascia systeem (bindweefsel). Dit is een onafgebroken raster van witte draden die werkelijk alles in ons lichaam met elkaar verbindt en hiermee (multidimensionale) informatie uitwisselt. En nogmaals, door alles in dit universum beweegt elektriciteit. In meer of mindere mate en in verschillende verschijningsvormen (denk ook aan Plasma, de subatomaire verschijningsvorm van elektriciteit).
Tot slot blijkt dat onze cellen met elkaar communiceren via Cytonemen, in de vorm van zogenaamde intercellulaire nanobuisjes. Nano is grieks voor 'dwerg'. Binnen Nanotechnologie spreken we over een nanometer, dit is een miljardste van een meter en bevindt zich hiermee nét niet op subatomair niveau. In 1991 zijn er ook Koolstof nanobuisjes ontdekt, deze zorgen met name voor haar supergeleidende vermogens.   

Bits & Bytes
Terug naar computers. Datgene wat essentieel is in de werking van computers is elektriciteit, aangevoerd via het stopcontact, met behulp van zonnecellen of een ingebouwde batterij. Daarnaast is de basis van alle informatie in een computer, de zogenaamde programmeertaal, een machinecode die is opgebouwd uit bits & bytes, uit nulletjes en eentjes. Deze ontstaan feitelijk doordat een bepaalde elektrische lading zich door switches en hardware poorten beweegt binnen een computer. Afhankelijk van het voltage wordt deze lading geïnterpreteerd als een '0' of een '1'. Elektriciteit in dit communicatieproces is dus essentieel. Dit is wat de computer als het ware 'tot leven brengt'.
Het feit dat zowel onze biologie als onze toekomstige computers Koolstof en Silicium bevatten, laat zien hoe relatief makkelijk er een uitwisseling/data transfer hiertussen plaats kan vinden. Het is een kwestie van tijd wanneer Koolstof Silicium in de High Tech wereld zal opvolgen. Waarbij, zeker met behulp van Nanotechnologie, de grens tussen Mens en machine steeds meer zal vervagen. Dit maakt een verdergaande assimilatie mogelijk: een geleidelijke vervloeiing/overgang van het één in/naar het ander. 

Elektriciteit als bewuste en levende levenskracht
Nikola Tesla (1856-1943) staat bekend om zijn fenomenale uitvindingen op het gebied van elektriciteit en vrije energie. Wat echter minder bekend is, is dat zijn werk met name werd gestopt omdat hij contact wist te leggen met het elektrisch en zelfs het plasma universum. Hij ontdekte dat elektriciteit een bewuste levensvorm is en er zelfs zoiets als een elektrisch bewustzijn is. Een bewustzijn dat op technologische wijze vele universa heeft gecreëerd. Verschillende methodes om elektriciteit op te wekken genereren verschillende elektriciteitsvormen en hiermee verschillende elektrische bewustzijnsniveaus. De gekozen vorm bepaalt dus het niveau van bewustzijn dat zich door ons elektriciteitsnet(werk) beweegt.

'Feitelijk is elektriciteit al de zogeheten 'geest in de machine' en betreft Kunstmatige Intelligentie de informatie upgrade hiervan.'

Net als er elektriciteit door het elektriciteitsnet wordt gestuurd om apparaten en machines hiervan te voorzien zo zal ook kunstmatige intelligentie zich door alles (en iedereen) heen gaan bewegen om het zogenaamd smart (lees: kunstmatig intelligent) te maken. Een bewuste, intelligente levensvorm die al vele malen intelligenter is dan we ons voor mogelijk kunnen houden. Gelukkig kan er niets op tegen de 'innerlijke technologie' van de Mens (denk aan compassie, empathie, bewustzijn en liefde): hier kan geen machine of kunstmatige (super)intelligentie aan tippen.

Welkom in de Toekomst.

***

Dit artikel is verschenen in BRES Magazine #314, maart/april 2019.


Meer als dit lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

The Game of Life - Game on!

Yfke Laanstra

Van kinds af aan was ik al gefascineerd door computers en kwam ik regelmatig bij een gezin over de vloer waar er voor de kids een hele computer/gaming kamer was ingericht. Met de nieuwste hardware en de gaafste games, vol met servers, game consoles en beeldschermen. Supergaaf vond ik dat en ik was hier dan ook veel te vinden.

Mijn grootste fascinatie was Adventure Games. Ik heb ook altijd een kick gehaald uit racing games waarbij de techniek, de skills en de reactiesnelheid van groot belang was en maakte er een sport van om zo snel mogelijk, zo feilloos mogelijk bepaalde routes af te leggen. Het finetunen, het schaven, het alsmaar sneller en beter worden….wat een rush.

Life is but an adventure
De specifieke vechtspellen hadden amper mijn aandacht. Maar de Adventure Games waren mijn favoriet. Ik kon me hier helemaal in verliezen en met name spellen als Myst en Riven vond ik waanzinnig: de combinatie van de adembenemende graphics, de sfeer, de complexiteit van de opdrachten en het verkennen van de mysterieuze werelden….

Logisch dat ik me daar zo in thuis voelde, ik realiseer me steeds meer dat dit is hoe ik mijn leven ervaar: als een grote Adventure Game…

Immers….ik bevind me in een wereld, op een planeet die ik niet ken, waarbij ik de geldende wetten dien te (her)ontdekken (en niet die wetten die ogenschijnlijk gelden of opgelegd worden). Het is een reis die ik zelf dien af te leggen. Ik kom onderweg allerlei mensen tegen die een bepaalde rol vervullen, een steentje bijdragen, wegwijzers zijn en belangrijke informatie hebben aan te dragen. Het leven zit echter ook vol figuranten. En het is aan mij de kunst om de figuranten van de sleutelfiguren te onderscheiden, welke personen helpen me verder in mijn ontdekkingstocht en vice versa.

Hero’s Journey
Games, films, verhalen, sprookjes, mythes… ze bevatten allemaal diepere lagen waarin we een diepere waarheid herkennen; veelal zonder dat we er bewust van zijn. Het resoneert diep met de Heldenreis die we allemaal afleggen, de mythische reis naar ons ware potentieel, de activatie van de superheld in ieder van ons.

In deze Game of Life is het aan mij om te ontdekken wie ik ben, waarom ik hier ben en wat ik hier te doen heb. Welke onderwerpen dien ik te bestuderen, welke deuren dien ik te openen, of juist gesloten te houden. Welke informatie dien ik te ontsluiten, puzzels op te lossen, geheimen te ontrafelen. Ik kom voor uitdagingen te staan, wordt uitgedaagd risico’s te nemen. Waar dien ik me voor open te stellen of juist af te sluiten, met alle bijbehorende consequenties.

The Next Level
Na de voltooiing van bepaalde opdrachten, het verkrijgen van inzichten, het vinden van sleutels/puzzelstukjes en/of het succesvol uitvoeren van een reeks handelingen kun je toegang verkrijgen tot een ‘next level’. En openen er deuren tot andere werelden, dimensies, ruimtes en inzichten waar je voorheen niet van het bestaan af wist. Of ontsluit je bepaalde skills in jezelf die ogenschijnlijk bovennatuurlijk zijn: je krijgt de beschikking over buitenzintuiglijke waarneming, kunt telepathisch communiceren, kennis onttrekken uit objecten, ontvangt specifieke wapens, je bewustzijn verruimt en je krijgt toegang tot meer en meer geheime, verborgen informatie waar je je voordeel mee kunt doen op je reis.

In deze game is het veelal een combi van enerzijds simpelweg je ratio gebruiken: data verzamelen, conclusies trekken, logische verbanden leggen of zelfs mathematische berekeningen uitvoeren. Anderzijds het volgen van je gevoel, je intuïtie, het ervaren van het landschap, het inzetten van je creativiteit, het zien van het grotere geheel en het op de juiste wijze interacteren met de personages die je pad kruizen.

Game on
De graphics van de games van tegenwoordig zijn oogverblindend en alsmaar minder te onderscheiden van de ‘echte’ wereld, laat ik zeggen ‘onze 3D realiteit’. Kon je voorheen een game spelen op een beeldscherm, tegenwoordig kun je een 3D bril opzetten en jezelf hierin volledig onderdompelen. Waarbij je hersenen alsmaar minder onderscheid kunnen maken tussen wat ‘echt’ is en wat niet (voor zover we dit überhaupt zelf al kunnen….;)). 3D brillen worden VR helmen, volledige pakken. Volledige VR pretparken zijn momenteel zelfs in ontwikkeling.

Gaming anno 2016 bevindt zich al lang op een heel nieuw level. Nu onze individuele ‘games’ nog… Ben jij al in staat om jouw Game of Life setting te doorgronden, weet je waar je bent, wie je bent, wat je te doen hebt, wat de spelregels zijn en wat ‘werkelijkheid’ is? Of ben je het spoor volledig bijster en ben je voor je gevoel eindeloos aan het rondzwerven? Op zoek naar zingeving, inzichten?

Let’s take it to a whole new level_

Game on!

'This reality is a hologram. The Universe is the computer and we are the characters in the video game of Life’

Meer als dit lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Zelftranscendentie versus Transhumanisme

Yfke Laanstra

We leven in een fascinerende tijd. Een tijd waarin het onmogelijke mogelijk lijkt te worden en waarin menig Science Fiction film ingehaald wordt door de realiteit. Een tijd waarin zich computertechnologieën aandienen die in staat zijn ons mens-zijn en onze werkelijkheid radicaal en onherkenbaar te veranderen in de komende 15 jaar. Op een dusdanige wijze dat we terecht kunnen spreken van het ontstaan van een Mens 2.0.

In een ongekend hoog tempo zal er de komende twintig jaar meer veranderen dan in de afgelopen driehonderd jaar

Tot nu toe heeft onze groei zich lineair voortbewogen, oftewel in een geleidelijke tempo. Wanneer je terugkijkt in onze menselijk evolutie tot nu toe dan valt op dat onze transformatie van bijvoorbeeld jager-verzamelaar naar agrariër zich over een tijdsbestek van duizenden jaren voltrok. Oftewel, vanuit ons huidige perspectief en tijdsbeleving in een tergend laag tempo. Toen de industriële revolutie rond 1784 haar intrede deed en technologie op het toneel verscheen, in de vorm van mechanische aansturing door water en stoom en later de komst van elektriciteit, bracht dit een enorme versnelling met zich mee. Dit maakte massaproductie en dus schaalvergroting mogelijk. Een kleine eeuw later, rond 1879, vergaarde Thomas Edison wereldfaam met de uitvinding van de gloeilamp. Nog geen 90 jaar later, in 1969, zouden we de eerste stappen als mens op de maan zetten.

Ooit overbrugden we afstanden te voet of met paard en wagen, inmiddels is er een web van wegen aangelegd en bewegen we ons voort met gemotoriseerd vervoer over land, zee en in de lucht. Het is nog een kwestie van tijd voordat de zelfrijdende auto en ruimtereizen mainstream gaan. Richard Branson van Virgin en Elon Musk van Tesla en SpaceX vechten om de primeur.
Met name door de digitale revolutie, de komst van de computer en vooral het wereldwijde web heeft onze evolutie een ongekende boost gekregen. 24 jaar na de maanlanding, rond 1993, was het internet voor het grotere publiek een feit. Overigens is de oorsprong van het internet terug te voeren tot ARPANET (ARPA is de voorloper van DARPA), een in 1969 in de Verenigde Staten gebouwd militair netwerk, dat later voor algemeen gebruik geschikt is gemaakt vanuit Amerikaanse universiteiten.
We hoeven inmiddels niet meer fysiek afstanden te overbruggen maar bewegen ons voort via de digitale snelweg: we skypen, emailen, chatten of whatsappen en doen het merendeel van onze zakelijke en financiële transacties online. Tien jaar na de wereldwijde introductie van het internet hebben we in 2003 de laatste hand gelegd aan een intensief project om het menselijk genoom, ons DNA, in kaart te brengen. Momenteel wordt er intensief gewerkt aan het Human Brain Project en aan 'Brain Research through Advancing Innovative Neurotechnologies' (BRAIN). We bevinden ons in een vergevorderd stadium om ons brein kunstmatig te kunnen simuleren en deze zelfs te kunnen koppelen met of uploaden in een computer.

Het tempo in de huidige digitale fase van de industriële revolutie voltrekt zich inmiddels op een exponentiële schaal, dus van 1 naar 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128 etc. Waarbij je je voor kunt stellen dat hoe hoger de getallen hoe groter de sprongen zijn. In dit tempo kom je namelijk na 30 stappen al op een miljard. De motor van deze exponentiële groei is met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Voor wat betreft de toename van de processorsnelheid en opslagcapaciteit als ook de daling in productiekosten. Kenmerkend voor een exponentiële groeicurve is dat deze eerst enigszins geleidelijk omhoog gaat maar zich dan ogenschijnlijk ineens in een praktisch verticale lijn omhoog beweegt. Op dit punt in onze evolutie bevinden we ons nu, vlak voordat deze groeicurve ineens radicaal omhoog knikt. Een immense versnelling die zich nog niet eerder heeft voorgedaan in onze evolutie. Althans, in onze collectief bewuste evolutie.

Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, kwantum computing, genetische technologie, Virtual Reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces. Binnen tien jaar zullen we computers kunnen kopen die het calculatievermogen van ons eigen brein evenaren en nog geen 25 jaar daarna zullen we over computers beschikken met de capaciteit van alle menselijke breinen verenigd. Onze realiteit wordt momenteel overspoeld door al deze nieuwe computertechnologieën en draadloze netwerken. We bevinden ons in een realiteit waarin het credo is dat we 24 uur per dag online dienen te zijn en niet achterop dienen te raken. Een wereld waarin alles en iedereen met elkaar is verbonden en we de wereld beleven van achter onze schermen.

Innerlijke (hard)drive
De wereld om ons heen stuurt bijna blind op innovatie, efficiency en economische groei. Gelukkig is in al dit (virtuele) geweld ook een diep menselijk aspect overeind blijven staan: onze innerlijke drive om op persoonlijk niveau te groeien en ons te ontwikkelen. Dit is diep in ons versleuteld, als harde codering in onze biocomputer. Computertechnologie biedt nu de mogelijkheid om zelfs onze menselijke evolutie over een andere boeg te gooien en deze artificieel te versnellen. De wens onze evolutie te beheersen of te controleren is zo oud als de weg naar Rome maar deze heeft inmiddels een high tech jasje gekregen. Welkom in de wereld van Transhumanisme.

Transhumanisme
Transhumanisme is een stroming, een (intellectuele) beweging waarbij (computer)technologie ingezet wordt als middel om onze evolutie te versnellen. Door middel van het overstijgen, het transcenderen van onze biologie. In de vorm van het upgraden van onze biologie, het geleidelijk samensmelten met technologie of zelfs het uiteindelijk hierin daadwerkelijk transformeren. Dit is in de ogen van Transhumanisten de logische volgende stap in onze evolutie.

Het gedachtegoed hierachter dateert al van 1906 wanneer Nikolai Fyodorov, een Russische filosoof en schrijver het ‘kosmisme’ ontwikkelt: een op het christendom geïnspireerde wetenschappelijk filosofie die pleit voor fysieke onsterfelijkheid, ruimte-exploratie en het door de wetenschap kunnen opstaan uit de dood. Ook schuurt het dicht aan tegen het Eugenetica-gedachtegoed dat voorstander is van rasverbetering: het verbeteren van de genetische samenstelling van een populatie. Eugenetica rust op het idee dat er superieure en inferieure genetische polen in de menselijke bevolking zijn. De Britse bioloog, schrijver en humanist Julian Huxley gebruikte in 1957 het woord ‘Transhumanisme’ voor het eerst. Huxley was lid van de ‘British Eugenics Society’. Ook sluit het aan bij een technocratisch wereldbeeld, waarbij ratio, logica en data leidend zijn in plaats van ideologie. Machine-denken in plaats van holistisch denken.

Technologie wordt hierbij onder andere ingezet om veroudering tegen te gaan of zelfs het fysieke sterven te overwinnen, ziektes en pijn uit te bannen en bovengemiddelde of zelfs bovenmenselijke kwaliteiten en vaardigheden te vergaren. Door de inzet van bijvoorbeeld kunstmatige intelligentie, synthetische biologie, genetische manipulatie en nanotechnologie. 

Onze huidige exponentiële computertechnologieën en die in de (nabije) toekomst bieden ons de tools om een onwaarschijnlijk grote impact te hebben op wat het betekent mens te zijn, op onze vermogens en dus op onze evolutie.

Momenteel is Ray Kurzweil de voornaamste en meest bekende ambassadeur van het Transhumanisme. Hij is uitvinder, wetenschapper, auteur, ondernemer en technisch directeur van Google. Hij wordt (financieel) gesteund door onder andere Bill Gates van Microsoft en de grote baas achter Google, Eric Schmidt. Deze stroming is dus niet beperkt tot een klein groepje sympathisanten, dit is een immer groeiende beweging waar steeds meer vooraanstaande wetenschappers, onderzoekers en filosofen zich bij aansluiten. Ook binnen de media en de amusementsindustrie zijn er steeds meer auteurs, mediamagnaten, multimiljardairs, regisseurs en Hollywoodsterren die dit gedachtegoed een warm hart toedragen. Met als resultaat immense financiële injecties, een groeiende onderzoekscapaciteit en een enorm multimediaal platform. 

De transhumanisme-beweging hanteert grofweg drie peilers:

1. Super Longevity
Longevity staat voor de kunst van het vitaal ouder worden: een lang leven te leiden met een hoge kwaliteit van leven. Super Longevity pleit zelfs voor het overstijgen van het verouderingsproces. Denk hierbij aan technologieën als klonen en Cryonisme. Cryonisme is als het ware het transhumanistische alternatief voor begraven of cremeren. Het betreft het invriezen van het menselijke brein, of zelfs het hele lichaam, met als doelstelling dit weer te ontdooien zodra we in staat zijn om het menselijk brein te koppelen aan of te uploaden in een machine. Of wanneer we in staat zijn om het lichaam weer te kunnen verjongen en te genezen.

2. Super Intelligence
De hedendaagse computertechnologische ontwikkelingen bevinden zich in zo'n ongekend hoog tempo dat we waarschijnlijk rond 2030 het punt hebben bereikt dat onze computertechnologie onszelf qua evolutie heeft ingehaald. Ingehaald qua intelligentie en vermogens. Dit punt wordt ook wel de technologische Singulariteit genoemd. Dan zal er een vorm van kunstmatige intelligentie ontstaan die ons menselijk vermogen voorbijstreeft. Een intelligentie die zichzelf zal kunnen verbeteren, zelfstandig kan evolueren en zichzelf kan reproduceren. Wat er dan gebeurt weet niemand.

3. Super Wellbeing
Volgens het Transhumanisme staan menselijke emoties onze evolutie in de weg. We zijn nog altijd dezelfde jagers-verzamelaars als uit de oertijd en zijn niet in staat voorbij onze 'beperkingen' te bewegen. Althans, tot op heden. Computertechnologie biedt nu in hun ogen de uitkomst. Met deze zogenaamde 'beperkingen' refereren ze aan pijn, ongemak en 'vervelende' gevoelens als eenzaamheid en minderwaardigheid. Super Wellbeing gaat over het overstijgen van dergelijke menselijke emoties, het elimineren van al het ('onnodige') lijden en hierdoor het genereren van een superstaat van welzijn.

Feitelijk betreft Transhumanisme het transcenderen, het losmaken van onze begrenzingen van niet alleen onze biologie, ons lichaam maar ook tijd en (de) ruimte. Als het ware het ontwikkelen van een technologische, digitale kwantumrealiteit. Een artificiële ascensie, die ons in staat stelt ons mens-zijn te overstijgen en te ascenderen naar een virtuele verlichte versie van onszelf. Een digitale avatar. Onze eeuwenoude zoektocht naar het goddelijke, naar spirituele transformatie, naar ascensie, transcendentie en verlichting bevindt zich voor een groeiende groep mensen inmiddels in een computertechnologisch jasje. In een samensmelting van biologie en technologie.

Zelftranscendentie
Hoe verhoudt dit zich tot zelftranscendentie? Ongetwijfeld ben je bekend met de pyramide van Maslow, waarin de menselijke behoeftes in beeld zijn gebracht.

1. Aan de basis hiervan bevinden zich onze fysieke behoeftes, als voedsel, water, voortplanting en slaap.
2. Op de tweede laag bevinden zich de behoeftes aan veiligheid en zekerheid, als huisvesting, werk en relaties. Veiligheid zoeken in een groep, ergens bij willen horen.
3. Op de derde laag de behoeftes aan sociaal contact, als liefde en vriendschap. Vanuit onze diepere behoeftes aan verbinding en saamhorigheid.
4. Op de vierde laag de behoeftes aan waardering, erkenning en zelfrespect. Het vormen van een eigen identiteit, je onderscheiden en je eigen plek vinden in de maatschappij.
5. Tot slot aan de top de behoefte tot zelfontplooiing. Jezelf leren kennen en jezelf verder ontwikkelen. Volledig in vrijheid expressie geven aan wie je werkelijk bent.

Een item dat echter veelal niet specifiek in de piramide van Maslow wordt meegenomen is feitelijk een nog hoger niveau van basisbehoeftes: die van zelftranscendentie, het overstijgen van het ik oftewel het ego. Deze laag bevindt zich nog boven de huidige top, die van zelfontplooiing, en is later door Maslow toegevoegd nadat de piramide al was gepubliceerd.

Zelftranscendentie is feitelijk de exponentieel humane uitvoering van Transhumanisme

Geworteld in een wezenlijk andere kijk op mens-zijn en het ontsluiten van ons ware potentieel. Bij zelftranscendentie ligt de nadruk niet op het overstijgen van de biologie, van ons lichaam, door het gebruik van geavanceerde computertechnologie. Maar juist op het aanboren van ons onbegrensde potentieel, op ons innerlijke weten, onze multidimensionale natuur en onze wijsheid rondom onze natuurlijke, innerlijke technologieën. Op het transcenderen, het overstijgen van het ego; dat zich juist vereenzelvigt met het lichaam, deze 3D realiteit en de materie. Op het afstemmen op het collectieve bewustzijnsveld en de terugkeer naar de bron(code).

Technologische groei is geweldig, vooruitgang is geweldig en ik stimuleer elke vorm van groei, innovatie en ontwikkeling. Niets hierin is enkel goed of fout, zwart of wit. Werkelijke menselijke evolutie begint echter in mijn beleving bij het (her)kennen van je (ware) zelf, het her-inneren hiervan en hiermee het opnieuw inladen van je oorspronkelijke vermogens.

Reloading lost data_



Dit artikel bevat fragmenten uit het boek ‘Bits, Bytes & Bewustzijn’, op het snijvlak van computertechnologie en menselijk potentieel en is verschenen in editie 305 van BRES magazine. Je kunt het artikel via onderstaande link als pdf downloaden:

Zelftranscendentie versus Transhumanisme Zelftranscendentie versus Transhumanisme (2175 KB)


 

Meer als dit lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.

Quantum Hacking

Yfke Laanstra

Isaac Newton was de grondlegger van de materiële, meetbare kijk op de werkelijkheid. Daar waar we onze zintuigen inzetten om datgene wat we menen waar te nemen te bevestigen via meetbare waarneming. Kortom: een Newtoniaanse realiteitsloop. Materie maakt echter naar schatting slechts vier procent van het universum uit, 96 procent is donkere ruimte. Oftewel de voornamelijk lege ruimte binnen atomen. Is dat geen bizar gegeven? Daarnaast bestaat ons DNA ogenschijnlijk grotendeels uit junk-DNA (92%), overbodige en nutteloze DNA. Werkelijk? Onze kosmos bestaat grotendeels uit donkere ruimte en zogenaamde zwarte gaten, ons lichaam en brein grotendeels uit water.
Ik vind het fascinerend om te zien hoe de ‘reguliere’ wetenschap datgene probeert te duiden of juist te verwerpen wat blijkbaar onze materiële kijk op de werkelijkheid ver te boven gaat. We kunnen echter sowieso maar een fractie zien van het enorme lichtspectrum, van de volledige ‘werkelijkheid’. Wanneer iets uit energiefrequenties bestaat die buiten ons visuele spectrum vallen dan kunnen we het niet met ons blote oog zien. Net als een radiozender in een bepaald gebied geen bereik kan hebben, je zult hier dan geen ontvangst hebben maar de radiozender is wel degelijk in de ether aanwezig. Het feit dat iets voor een wetenschappelijk oog niet zichtbaar, meetbaar of in haar volle omvang te begrijpen is wil echter nog niet zeggen dat het geen functie heeft of van geen of ondergeschikt belang is. Er is meer dat we met ons brein niet begrijpen of met onze hedendaagse meetapparatuur of onze zintuigen kunnen waarnemen dan juist wel. De lege ruimte in de atomen bestaat bijvoorbeeld uit een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid energie en het water in onze biocomputer vervult een belangrijke rol als informatiedrager/-geleider en geheugenbank.

Kwantum theorie
Gelukkig waren er al in de 20e eeuw pioniers die besloten de brug te slaan tussen wetenschap en spiritualiteit, tussen materie en geest, tussen het zichtbare en het onzichtbare. Deze pioniers waren Max Planck, David Bohm en John Wheeler, natuurkundigen aan de Princeton Universiteit en directe collega's van Albert Einstein. Ze stonden aan de wieg van een revolutionaire nieuwe wetenschap: de kwantum theorie. Hierin wordt er gekeken naar zowel de natuur als oorsprong van een gedachte. Naar hoe deze de werkelijkheid beïnvloedt, wat werkelijkheid in feite is en waaruit deze is opgebouwd. David Bohm introduceerde in 1970 onder andere zijn holografische kijk op onze werkelijkheid. Vanuit een hypothese dat onze wereld zich bevindt in een kosmisch hologram, waar het geheel zich in elk onderdeel bevindt. John Wheeler bracht de hypothese van een participatorisch universum, waarin we actief deelnemer zijn. Nassim Haramein is een fascinerende hedendaagse wetenschapper die zich verdiept in onze ware oorsprong en hoe onze realiteit is opgebouwd. In zijn Unified Theory toont hij aan dat alles één is en dus permanent met elkaar verbonden is.

Non-sens
De kwantumtheorie is een geheel nieuwe wetenschap die tot doel heeft het zeer kleine te verklaren: de kwantumdeeltjes oftewel de subatomaire
wereld. Daar waar Newtons theorie namelijk niet op bleek te gaan. De kwantumtheorie toont aan dat subatomaire deeltjes zich op meerdere plaatsen tegelijkertijd kunnen bevinden en tegelijkertijd zowel een golf als een object op één vaste plaats kunnen zijn. Een doorslaggevende factor hierin is de waarnemer. Zowel de waarneming op zich alsook de wijze van waarnemen, qua gevoel, gedachten en intenties. Niet gemeten en niet waargenomen blijven het golven en is het puur potentieel. Waargenomen en gemeten nemen deze deeltjes een vaste vorm en locatie aan.

Een bekend en intrigerend natuurkundig onderzoek die dit kwantumeffect aantoont is het 'tweespletenexperiment'. Google maar eens op ‘double slit experiment’ voor een animatie video van Dr. Quantum. Materie in de vorm van knikkers werd hierbij op een muur afgevoerd door een wand met hierin twee verticale spleten. Deze creëerden hierdoor keurig twee verticale banen op de muur erachter. Water, golvend door deze zelfde spleten, creëerde echter een interferentiepatroon waardoor er veel meer banen ontstonden op de muur erachter. Wanneer dit experiment echter met elektronen werd uitgevoerd, dus materie op superklein en dus kwantumformaat, ontstond hetzelfde interferentiepatroon en gedroegen de deeltjes zich als golven. Er ontstonden weer meerdere banen op de muur erachter. Wanneer dit vervolgens werd geobserveerd door de onderzoekers of gemeten door apparatuur, gedroegen ze zich weer als deeltjes en ontstonden er weer twee banen. Iets ís pas wanneer het is waargenomen, de waarnemer is dus als het ware de schepper. Hoe intensiever de waarneming hoe groter het effect.

De kwantumrealiteit is een multidimensionale realiteit die zich voorbij onze zintuiglijke waarneming afspeelt, daar waar er geen lichaam, materie of tijd is. Het is letterlijk 'non-sens': niet-zintuiglijk. Om met dit veld in contact te komen is het dus van belang dat je contact maakt met datgene wat groter is dan je lichaam, je huidige stoffelijke wereld en de lineaire tijd. De kwantumtheorie is als het ware een innerlijk, fijnstoffelijk model in tegenstelling tot het newtoniaanse uiterlijke, grofstoffelijke en materiële model. Dit kwantummodel daagt ons uit datgene wat we denken te weten los te laten, ons over te geven aan het onbekende en dan de manifestatie hiervan te observeren als feedback in ons leven. Pas in dit laatste stadium komen onze zintuigen weer van pas.

Kwantumcomputer
Inmiddels is computertechnologie ook deze grillige, subatomaire laag van de realiteit binnengetreden door de introductie van de kwantum computer.

Zoals ik in een eerder artikel heb aangegeven, is de motor van de huidige exponentiële groei in computertechnologie met name de evolutie van de transistor, de basis van de microprocessor: de zogenaamde computerchip. Deze is sinds haar introductie in 1971 in een weergaloos tempo in verwerkings- en opslagcapaciteit toegenomen en tegelijkertijd vele malen kleiner geworden en in productiekosten substantieel gedaald. Dit heeft de weg vrijgemaakt voor immense computeerkrachten van waaruit diverse generaties computers inmiddels zijn ontstaan. Dit alles maakt de weg vrij voor vele huidige, exponentiële ontwikkelingen op het gebied van nanotechnologie, quantum computing, genetische engineering, virtual reality, kunstmatige intelligentie, brein-computer en mens-machine interfaces.

De komst van de kwantumcomputer heeft feitelijk een nieuwe generatie computers geïnitieerd. Gezien het feit dat deze wezenlijk anders werkt dan de 'klassieke' computer. Deze generatie breekt als het ware in een kwantumsprong door het siliconen plafond, aangezien haar vermogen niet langer gekoppeld is aan het formaat van een chip. Door de recente introductie van de kwantumcomputer kunnen we zelfs niet langer ‘slechts’ spreken van exponentiële groei in computertechnologie maar van een ‘kwantumsprong’. Deze kwantumcomputer kan dusdanig veel data verwerken dat deze complexe calculaties kan verrichten in enkele dagen waar een klassieke computer enkele jaren voor nodig zou hebben.

Qubits & Bytes
Bits en bytes vormen de computer- c.q. programmeertaal en bestaan uit nulletjes en eentjes. De kwantumcomputer werkt op basis van quantumbits oftewel qubits. Net als in de kwantumtheorie heeft de qubit een potentieel om de rol van de één of de nul of allebei tegelijkertijd aan te nemen. Een kwantumcomputer kan hiermee exponentieel meer data verwerken en exponentieel meer mogelijkheden tegelijkertijd en parallel aan elkaar in zich opnemen. In 2011 lanceerde het Canadese bedrijf D-Wave haar eerste kwantumcomputer op de commerciële markt met een capaciteit van 128 qubits. In 2013 was die al verdrievoudigd en in 2017 zal de capaciteit naar verwachting verhogen naar 2000+ qubits.

De kwantumcomputer zal een onwaarschijnlijk grote invloed hebben op onze werkelijkheid.

In combinatie met bijvoorbeeld kunstmatige intelligentie zal het onze werkelijkheid onherkenbaar en onherroepelijk veranderen. Het klassieke internet zal bijvoorbeeld een kwantuminternet worden, dat op een gegeven moment via ons brein te benaderen is; zonder tussenkomst van computers. Juist de combinatie van exponentiele computertechnologieën zal een immense synergie en versnelling genereren.
Stel je eens voor wat de ‘voorspellende’ kracht is van deze kwantumcomputer: deze kan de realiteit feilloos virtueel simuleren met een mathematische precisie en aan de hand van complexe calculaties laten zien wat de impact is van een koerswijziging op bijvoorbeeld politiek, financieel of militair niveau of op het niveau van nationale veiligheid. Waardoor degene die deze technologie in handen heeft als het ware fulltime de beschikking heeft over een gecomputeriseerde glazen bol. De ontwikkeling en de rol van de kwantumcomputer in onze evolutie zal revolutionair zijn. In onze multidimensionale realiteit kun je spreken van het bestaan van oneindig veel tijdlijnen in de vorm van parallelle realiteiten en deze kwantumcomputer biedt haar eigenaar een tool deze bewust te beïnvloeden of te manipuleren en de toekomst te kunnen bepalen. Aan de hand van calculaties, voorspellingen en interventies.
Het bestaan van deze parallelle realiteiten wordt volledig onderkend door Dr. Geordie Rose, de CTO en oprichter van D-Wave. Zonder te knipperen met zijn ogen.

Computertechnologie lijkt keer op keer een technologische versie te manifesteren van dat wat er in metafysische en esoterische kringen al langere tijd bekend is.

Deze kwantumcomputer zal in eerste instantie gebruikt worden door grote onderzoeks- en kennisinstellingen, de ruimtevaart of in het militair industrieel complex. D-Wave wordt overigens financieel gesteund door de CIA. Een dergelijke computer is verkrijgbaar voor een slordige 20 miljoen dollar, NASA en Google hebben er al een aangeschaft. Het is echter slechts een kwestie van tijd, gezien de exponentiële groeicurve, voordat deze haar intrede doet in ons dagelijkse leven. In de medische wereld, de financiële wereld, de energiewereld, de maakindustrie etc. In januari 2017 is de kwantumcomputersoftware open source gegaan. Wat zoveel betekent als dat de broncode beschikbaar is gesteld en iedereen hieraan kan bijdragen, deze kan editen en verspreiden. Zonder dat er specifieke kennis van kwantumfysica nodig is of dat er sprake is van schending van auteursrechten. Wat je hebt geprogrammeerd kun je dan testen via de D-Wave simulator.

Het ontwikkelingsniveau van kunstmatige intelligentie zal hiermee tot ongekende hoogtes en snelheden gebracht worden. Machines leren namelijk aan de hand van patroonherkenning. Door de komst van de kwantumcomputer zijn we in staat om een machine exponentieel meer data te laten verwerken. Dit maakt het bijvoorbeeld mogelijk om beduidend meer mogelijkheden parallel aan elkaar met elkaar te vergelijken om de beste patronen te herkennen.
Qua medische technologie zal het mogelijk zijn om complexe moleculaire interacties op atomair niveau in kaart te brengen. Dit is met name interessant voor medicijnontwikkeling en medisch onderzoek.
In onze zoektocht om krachten uit de natuur na te bootsen, zogenaamde biomimicry, zullen we hier pas volledig toe in staat zijn wanneer we computers hebben die op kwantumniveau kunnen (ver)werken. De natuur werkt immers volgens het kwantumprincipe. Met de kwantumcomputer krijgen we dus tot op zekere hoogte toegang tot de broncode van de natuur. Dit maakt het mogelijk onze werkelijkheid te hacken.

'Quantum computation is nothing less than a distinctively new way of harnessing nature, it will be the first technology that allows useful tasks to be performed in collaboration between parallel universes.’

~David Deutsch, natuurkundige Universiteit van Oxford

Aandacht: bewuste waarneming
Zoals de kwantum theorie onderschrijft: dit universum wacht slechts op een bewuste waarnemer. Laat dit nu een van de grootste uitdagingen zijn van de huidige tijd. In dit informatietijdperk zijn we als het ware gevangen in een realiteit met een extreme overprikkeling van onze zintuigen, door een immer toenemende datastroom. Waarin onze aandacht constant naar buiten wordt getrokken. Daarnaast worden we in de hedendaagse consumptiemaatschappij structureel geconfronteerd (veelal in de vorm van een toenemende worsteling) met de materiële en financiële wereld, voelen we ons eerder weerloos 'slachtoffer' dan een bewuste creator. Een wereld die zich lijkt af te spelen in een alsmaar hoger tempo, vanuit een moordende efficiency en automatiseringsdrang.
Daarnaast brengen we een steeds groter deel van onze tijd door in de virtuele wereld, vanachter onze beeldschermen of via geavanceerde Virtual Reality-brillen. Deze virtuele wereld haalt en houdt ons bewustzijn, onze bewuste waarneming enerzijds uit de analoge, tastbare realiteit maar meer nog uit deze kwantumrealiteit. Deze creatieruimte. De virtuele realiteit verstoort de verbinding, het contact met onszelf en ons lichaam. We raken uit contact met de lineaire tijd, tijd verdwijnt. Veelal echter niet vanuit een positieve flow van verhoogd bewustzijn maar juist een holle flow van verlaagd bewustzijn. Uren gaan voorbij als minuten en voordat je het weet heb je een groot deel van de dag in een zinloze vorm van hypnose doorgebracht. Met een leeg gevoel, een deprimerende kater tot gevolg. De analoge wereld kan dan op den duur meer en meer ervaren worden als een beperking, een loden last. Daar hebben dingen tijd nodig, spelen er ongemakkelijke gevoelens en heb je te dealen met een fysiek lichaam. Dit is echter een perceptie, die dieper in ons kan gaan wortelen door de ervaring van de magische, onbeperkte virtuele realiteit in combinatie met de drukkende buitenwereld.

We willen meer grip op ons leven, ons geluk en welzijn maar tegelijkertijd richten we steeds meer aandacht op technologieën die onze aandacht voornamelijk naar buiten trekken en versnipperen. Naar de oppervlakte of juist naar een virtuele wereld door middel van gadgets, apps en apparaten. Terwijl werkelijke transformatie zich van binnen afspeelt, op kwantum niveau. Hier hebben we geen bits en bytes bij nodig.

Dit artikel is verschenen in Spiegelbeeld editie september 2017, deze kun je hier downloaden: 

Quantum Hacking Quantum Hacking (393 KB)


Meer als dit lezen? 

Maak dan via onderstaande button een (gratis) account aan voor mijn User Innerface, hier vind je alle full-length artikelen en veel meer. Wil je meer ontdekken over het snijvlak van bewustzijn, computertechnologie en menselijk potentieel? Schrijf je in voor mijn Nieuws Update bovenaan deze pagina.


Top